Rozgrywka

[Dawid6]

Potwierdzam również. Avek właśnie zmieniam ;/

[Autor8]

ej, to potwierdzam dalsze grieł

[Kreton Polski]

Dobra to ja gram jako Marty McFly i mieszkam w Lavender City. Prosze fajny starter

[Alysia]

Bodzio Bodziszkowaty:
Razem z Carmen udało Ci się pokonać Vincenta White. Dołączyłeś do grupy ludzi, którzy zebrali się przed gymem.

Dove Gołomp:
Wciąż masz Dead Enda.

Black Kage:
Wszystko uregulowane. Czekasz na coś, ale nie jesteś pewien na co. Podchodzi do Ciebie tajemniczy trener, który przedstawia się jako Mietek Placek. Chce z Tobą walczyć.
Następuje Dead End.

Mietek Placek:
Pojawiasz się przed gymem w Saffron City. Patrzysz na swoje odznaki. Jest ich pięć. Zastanawiasz się chwilę dlaczego i miewasz przy tym niemałe myśli samobójcze, ale w końcu dochodzisz do wniosku, że jednak pokonałeś tutejszego lidera.
W geście zwycięstwa, chcesz z kimś powalczyć. Podchodzisz do Black'a Kage i proponujesz mu pojedynek.
Następuje Dead End.

Marty McFly:
Pojawiasz się przed gymem w Lavender i widzisz tam niemałe zbiorowisko trenerów.

[Alysia]

Pod Boltavin docierają: Black, Dove, Mietek, Bodzio, Pink, Barack, Carmen, Archie, Destiny, Lexa, Harper, Vincent, Artie, Salvatore, Elena. Harper Hussain zgromadził armię trenerów, którzy mają pomóc w uwolnieniu miasta jego ukochanej spod rąk Resurrection team

Do miejsca swojej destynacji docieracie dopiero po kilku godzinach drogi. Boltvain City, największe miasto w regionie Kanto, okupowane jest przez członków Resurrection Team. Harper nie mylił się, zostaliście wysłani na prawdziwą wojnę. Przeciwników nie jest dziesięciu, stu, tylko… kilka tysięcy.
Ludzie w czarnych kostiumach, zdają się trwać w jakimś dziwnym, niewytłumaczalnym transie. Wszyscy, jak jeden mąż, powtarzają bez przerwy słowo „resurrection”. Sytuacja wyraźnie przerasta was wszystkich.
- Voltenstein planuje coś większego. Ewidentnie. – stwierdza Artie.
- No co Ty nie powiesz, jełopie – odpowiada mu Harper. – Tysiące jakichś dziadów… przeciwko naszej piętnastce?! Przecież to jest… niemożliwe!
- Doprawdy? – Vincent uśmiecha się pod nosem.
- Chyba nie chcesz… ich wszystkich…. Wyrżnąć Arceusem?
- a mamy jakieś inne wyjście?
- Pewnie, że tak. Salvatore ma czarną mega rayquazę. Jej ataki chyba również należą do tych… bolesnych.
- Czy na potrzeby wojny możemy pozbywać się cywili? – do rozmowy wtrąca się Elena.
- Moim zdaniem powinniśmy znaleźć inny sposób... – mówi Lexa.

Rozpoczyna się Dead End. Dwoje trenerów powinno coś zasugerować/zaproponować.

[Czarnoksieznik]

Black zastanowił się. Spośród trzynastu stworków miał przy sobie Bestię, Piranię, Champę, Eukaliptusa, Alladyna oraz Golluma. Nie była to drużyna dostosowana do infiltracji - a pewne było, że w tej sytuacji jest to jedyne wyjście. Gdyby mógł, cofnąłby się i podjął Uszatkę - znany z cichego lotu ptak nadałby się bardzo dobrze do tego zadania. Ale to odpadało.
-Jak wygląda kwestia posiadanych przez nas Poków? - spytał krótko. Z jego obliczeń wynikało, że piętnaście osób może mieć maksymalnie 90 stworków, wątpił jednak w aż takie szczęście.
-Cokolwiek zrobimy, trzeba zacząć od odbicia PokeCenter, a następnie Gymu. To kluczowe punkty - szpital oraz miejsce, gdzie prawdopodobnie przetrzymywana jest spora część zakładników. Najpierw jednak... - tu przerwał i jeszcze raz przejrzał swój team. Żadnego typu latającego. Null. Zero. Smaug, Uszatka, a nawet Killer, wszystko, co mogło oderwać się od ziemi, zostało w bazie. - ...Potrzebujemy zwiadu. Czy ktoś tu posiada jakiś typ latający? Możliwie nierzucający się w oczy. - dodał szybko, widząc, jak Artie szykuje Charizarda.
-W następnej kolejności... jest ich zbyt dużo, by walczyć otwarcie, no i mają zakładników. Z tym drugim jednak możemy się łatwo uporać... Lexa. Twój Lopunny znał Dig... teraz bardzo się przyda. Kiedy tylko dostaniemy jako taki widok z góry, będziemy mogli podkopać się pod część budynków i ewakuować mieszkańców. Nie mogą pilnować wszystkich.
Co dalej? Mózg Kage'a pracował na wysokich obrotach.
-Powiedzieć, że mają przewagę liczebną, to mało powiedziane. Dlatego musimy to rozwiązać inaczej, niż w otwartym starciu. Powinniśmy obezwładniać trenerów, nim wystawią swoje Pokemony. Vincent, to zadanie dla ciebie i twojego Gengara. - uśmiechnął się pod nosem. Jego Pirania też będzie się mogła zabawić.
-Jak już wspomniałem, zacząć powinniśmy od Centrum. To nie będzie jednak łatwe - nie byłem nigdy w Boltvain, ale Centrum znajduje się raczej... w centrum właśnie. Musimy dokonać desantu powietrznego. Ale nie wszyscy na raz. Wyślemy tam pięć osób, pozostała dziesiątka zaatakuje stąd... Dove, Mietek, Pink i Barack pod dowództwem Harpera. Tak powinno być dobrze.
Czy to wszystko? Nie, została jeszcze jedna rzecz.
-Jest jeszcze Voltenstein. Musimy wiedzieć, gdzie jest, i go załatwić, nim zrobi to, co chce zrobić. Salvatore i Elena - wy się tym zajmiecie.
Odwrócił się jeszcze do reszty.
-Pamiętajcie - są w transie, to daje nam przewagę, jednak nie możemy pozwolić im na uczciwą walkę. Trzeba ich obezwładnić... nawet... - przełknął ślinę. - ...zabić... zanim będą gotowi do obrony. To brzmi okrutnie i niesłusznie, ale stawka jest wysoka.
Zakończywszy ten moment napoleońskiego geniuszu, Black powrócił na pozycję obok Destiny i przygotował się do walki. Po geniuszu napoleońskim nadszedł drugi - przebłysk geniuszu metagejmowego, który podpowiadał mu, że znając Game Mastera, i tak nikt go nie posłucha i skończy się na klasycznym "wygraj tyle a tyle walk, by kontynuować". Nie zrozumiał jednak ani słowa z tego stwierdzenia, szybko więc o nim zapomniał.
-Trzymaj się blisko mnie - mruknął jeszcze do Destiny.

[Dawid6]

Kirfe, właśnie pisałem coś podobnego

Jaka jest pora? Dizel, mógłbyś pisać, czy jest dzień, czy noc, to jednak wpływa na decyzje

- Potrzebujesz zwiadowcy, Black? Co sądzisz o tej bestii? - mówię, podrzucając w ręku ball z Noivernem (jak znam swe jełopstwo, to zaraz mi wypadnie). - Półtorametrowy nietoperek, który może usłyszeć swymi wielkimi uszyma nawet najmniejszy szmer, a za pomocą echolokacji przeskanować miasto już ze znacznej odległości?

- Obezwładnianie? Idealnie! Zamrozimy niektórych, innych oślepimy, uśpimy, sparaliżujemy albo zjełopowacimy. To powinno powstrzymać ich do czasu przerwania transu. A jeśli nie, to musimy zrobić wszystko, by tę akcję przyspieszyć.
Mówiąc to, wysyłam do walki Alvina potrafiącego oślepić błyskiem swych pasów oraz zjełopować atakiem Promienia Konfuzji.

Zgodnie z planem Czarnego, lecę z Mietkiem, Pink, Barrackiem i naj liderem do PC. Jeśli potrzeba do tego jakiegoś w miarę zdolnego do lotu poka, czekam na powrót Noiverna lub wymieniam się z kimś. W końcu wiadomo, że po wymianie potworki ewoluują jak szalone.

[Alysia]

Elena spojrzała na Blacka z przymrużeniem oczu i właśnie w takim stanie słuchała wypowiadanych przez niego słów. Kiedy skończył mówić swój monolog, poklepała go po przyjacielsku po ramieniu, mówiąc, że będą jeszcze z niego ludzie.
Noivern wzbił się w powietrze i zlokalizował Centrum Pokemon. O dziwo - jak przystało na centrum, znajdowało się ono rzeczywiście w centrum. Mimi obrała cel i zaczęła wykopywać tunel pod miastem.
Wszyscy stanęli do swoich pozycji i poinformowali się (pewnie fałszywie) o wzajemnej asekuracji.
15 osób przyjęło swoje pozycje:

Grupa atakująca od frontu:
Artie Blaine Jr, Vincent White, Archie Rose, Carmen Rogers

Grupa szukająca Voltensteina:
Salvatore Blade, Elena Grimes, Bodzio Bodziszkowaty

Grupa zmierzająca do PC.
Black Kage
Destiny Holmes
Mietek Placek
Dove Gołomp
Lexa Valentine
Harper Hussain
Barrack Morgan
Pink Valentine

Grupa 1:
Wszyscy przechodzą do szturmu. Opętani żołnierze nie zwracają na to uwagi i wciąż powtarzają jak jeden mąż... słowo Resurrection.
Szarże Constantine'a Vincenta i Dracospheare Artiego powoli przerzedzają jakże wielkie zbiorowisko przeciwników.

Grupa 2:
Bodzio zastanawia się, dlaczego Black nie chciał go zabrać ze sobą. Jest mu przykro, gdyż w końcu ma mopa i przez to w drużynie pana Kage nie będzie nikogo, kto mógłby wymiatać. Zaproszony do grupy Eleny i Salvatore, zamierza zlokalizować Voltensteina. Niezbyt dobrze na zdrowie robi mu uczucie marszu wśród padających ciał.

Grupa 3:
Mimi kończy swój tunel na samym środku poke center. Przewodniczący podziemnej eskapadzie Black, jako pierwszy wychodzi na powierzchnię. Dostrzega niewysoką dziewczynę z długimi blond włosami, która ewidentnie rozmyśla nad jakąś strategią. Po chwili jednak, czuje (Black) solidne uderzenie w okolicach pleców i jak długi pada na ziemię. Próbuje się ruszać, ale nie może. Kilka sekund później, uświadamia sobie, że jest zamrożony.
- Kocio... Ile razy pańcia mówiła... nie zamrażać ekipy ratunkowej... - mówi dziewczyna.
Black może tylko obserwować, lecz wkrótce udaje mu się dostrzec winowajcę całego zamieszania. Mocarny i ciężki Electrivire, jak gdyby nigdy nic, przechodzi sobie po jego zamrożonym ciele i lgnie do swojej trenerki.
- Miauuuuu. - mówi Kocio.
Po chwili z tunelu wychodzi reszta trenerów, na czele z "naj-liderem". Dziewczyna na jego widok, rzuca mu się na szyję.
- Natalie, nawet nie wiesz...
- Wiem, cholero. - odpowiada dziewczyna. Pojmujecie, że to właśnie liderka Boltvain, sympatia Harpera Hussaina, Natalie Saint.
- nono.
Uwaga wszystkich skupia się przez moment na stanie Blacka.
Natalie postanawia go przeprosić za zachowanie Kocia i rozkazuje swojemu pupilkowi użyć tym razem umiejętności "Fire Punch". W ostatnim momencie jednak powstrzymuje ją Lexa, która krzyczy, że może być to niebezpieczne...
- Ach, faktycznie! Hahah! Nie pomyślałam o tym! - śmieje się Natalie.
Lexa nakazuje Meloettcie użyć swojej magii leczniczej. Lodowa skorupa pęka po kilku sekundach.
Pytacie pannę Saint o sytuację w mieście.
- A... to.... No...
- Nono...
- No ciekawie to nie jest. Sami chyba widzicie.
- Czego oni chcą? Czy chcą nas inwigilować, zastraszyć i zniszczyć?! - pyta Black.
- Są tam rasiści? - pyta Barrack.
- A może jakieś nimfomanki? - pyta Dove.
- Nie znam dobrze Resurrection, ale jak wszystkim dobrze wiadomo - no wariaci to są. Chcecie szczegółów, mojej relacji, ale no co ja wam powiem... Siedziałam sobie jak zwykle w gymie, czekając na jakichś śmieszków, którzy śmią zwać się trenerami pokemon, ale nikogo nie było. Więc no co no, wyszłam na zewnątrz. A tutaj patrzę - szok i niedowierzanie. Okazuje się, że jednak jest noc. Myślę sobie, no zasiedziałam się kurczę w tym gymie, ale po chwili patrzę na zegarek i co? 15! Dziwię się. Wszyscy by się zdziwili, Harper też by się zdziwił, no wiecie jak to jest. No dziwne, to nie dzieje się zwykle. Patrzę dalej, a tutaj jak spod ziemi, wyrasta masa dziwnych ludzi. Z każdą sekundą robi ich się coraz więcej. Przez chwilę myślę, że to trenerzy, którzy przyszli się ze mną zmierzyć i normalnie aż trafia mnie szlag. Dopiero później uświadamiam sobie, że tak naprawdę wszyscy stoją w jednym miejscu i cały czas powtarzają tylko jedno słowo. Nie wiedząc co robić, weszłam sobie do centrum pokemon i się zabarykadowałam. Resztę… historii znacie.
Dead End trwa dalej. Dwoje trenerów powinno coś zasugerować/zaproponować.

[Czarnoksieznik]

Black zastanawiał się chwilę, skąd tu się w sumie wziął. Jego plan zakładał, że będzie atakował od frontu. No ale nic, za późno już, żeby się wycofać.
-Dobra, to chyba kontynuujemy wprowadzanie naszego planu. Jest ich kilka tysięcy, musimy... ekhem... skosić ich wszystkich. Po prostu... zamrażamy, paraliżujemy, usypiamy albo wiążemy wszystko w zasięgu wzroku. - to powiedziawszy, wypuścił te stworki, które mogły się przydać w tym zadaniu: Champę oraz Piranię. - A, i w sumie powinniśmy też ewakuować zakładników... ci, którzy nie mają nic nadającego się do koszenia, powinni się tym zająć.

[Autor8]

Bodzio postanawia trochę posprzątać ten bałagan. W końcu jest profesjonalnym woźnym, skończył najlepsze szkoły dla woźnych, tj. studia humanistyczne i to nawet doktoraty. (XDDDDDD - tu byłem, Dizel)
Kiedy już trochę tu posprząta, to zaczyna proponować swe usługi sprzątające wszystkim napotkanym osobom. Liczy, że któraś powie mu, gdzie ten cały Voltenstein jest.

[Dawid6]

Szukam gymu. Wszyscy wiedzą, że różni osobnicy typu bad-rzyć kochają przesiadywać w gymach. Na pewno będzie tam ten Wolfen.... Voltenstein.
Wyciągam Nietopyrza i proszę go o zlokalizowanie sali tego miasta.
Wyciągam też Alvina oraz Żabola i używam ich umiejętności, by paraliżować, oślepiać, a także ujełapiać członków TR po drodze do gymu.

[Alysia]

Wszystko dzieje się w tym samym czasie:

Grupa 1,2:
Resurrection Team w jednym momencie wychodzi z transu. Vincent, Artie, Archie i Carmen znajdują się w nieco trudniejszej sytuacji. Przeciwnicy przystępują do kontrataku. Widząc to, Elena, Salvatore i Bodzio, postanawiają zareagować. Wracają do pierwszej grupy i walczą razem z resztą.
Starcia są krwawe, ginie wiele członków Resurrection Team. Czarna Rayquaza i Zielony Charizard wzbijają się w powietrze. Rozpoczyna się bombardowanie Boltvain.
Trwa wielka walka, między ziemią a przestrzenią powietrzną.

Grupa 3:
W jak zawsze niespodziewanym momencie, dzieje się coś dziwnego. W gymie gasną wszystkie światła.
- Dobra, przyznać się, kto walnął z nerwów w przełącznik - mówi zirytowany Harper. Mężczyzna jest lekko zaniepokojony zaistniałą sytuacją i stara się obrócić ją w żart.
Dalsze zdarzenia nie przynoszą jednak niczego dobrego - wręcz przeciwnie. Nikt nie reaguje na słowa naj lidera i co więcej... coś zaczyna się mrocznie śmiać.
- Kocio, użyj Flash! - rozkazuje swojemu pupilkowi. W pokoju robi się nieco jaśniej.
Jasność rozświetla ciemny pokój i ujawnia prawdę...
W poke centrum pojawia się dziwny, grubawy osobnik w czarnym płaszczu. Wszyscy w jednym momencie rozpoznają w nim kogoś znajomego...
- Ale... jak to moż...
- A on przypadkiem...
- Wtf...
- Ahm, to znowu ten dziad, który przede mną uciekał.
Szokom i zdziwieniom nie ma końca. Przed grupką trenerów jak gdyby nigdy nic, pojawia się Ray Torres. Widząc to, Natalie każe się wszystkim odsunąć, a sama rusza w stronę niecodziennego gościa.
- To moje miasto i nie pozwolę go krzywdzić, czymkolwiek i kimkolwiek jesteś, zmoro, odejdź!
- Wszystko przebiega zgodnie z naszym planem. Wszystko, absolutnie wszystko. Królowa już niedługo wróci. Mwahahah! Volkraken! Atakuj! - śmieje się mrocznie Torres, a po chwili rozkazuje swojemu stworkowi zaatakować wszystkich trenerów znajdujących się w PC.
Chcecie jakoś działać, ale w tym momencie reaguje Natalie. Wysyła w bój swojego Hitmonchana.
http://replay.pokemonshowdown.com/customgame-432169660

Spoiler:

Natalie mdleje i osuwa się na ziemię. Momentalnie doskakuje do niej Harper.
Wycieńczony walką Ray, również nie jest w najlepszej formie. Głośno dyszy i próbuje niezbyt konwencjonalnych ruchów. Widząc to, Lexa rozkazuje Meloettcie użyć jakiegoś zaklęcia.
Uderzony nim Ray, unosi się w powietrze.
- Ray Torres.. a niech mnie... - mówi. - To naprawdę Ty?
- Tak.
- Po tym.. ostatnim... raczej mało kto się spodziewał, że znów się zobaczymy.
- JA SIĘ SPODZIEWAŁEM! - wrzeszczy Black
- Mhm...
- Co Cię do nas sprowadza?
- ZNISZCZENIE. ŚMIERĆ. CHAOS. DUSZA RAZ ODDANA MROKOWI NIGDY NIE MOŻE SIĘ GO POZBYĆ.
- Mnie zastanawia, skąd ten cziter ma tak wiele rzadkich pokemonów. Większość z nich pierwszy raz widzę na oczy. - mówi Barrack.
- Wszystko przebiega zgodnie z planem. Mwahahahah... - śmieje się dalej Torres.

Dead End trwa dalej. Dwoje trenerów powinno coś zasugerować/zaproponować.

[Czarnoksieznik]

Black uśmiechnął się.
-Mówiłem! MÓWIŁEM, ŻE ON WRÓCI! Miałem rację! ^^ - Kage odwrócił się do reszty. - Dobra. Jest unieruchomiony i nie ma Poków. Teraz jest okazja, by go zabić. Po raz drugi. Porządniej, niż ostatnio. - widząc brak entuzjazmu u swoich towarzyszy, westchnął cicho. - Dobra, ale chociaż go przesłuchajmy. - wystawił Piranhę. - Dobra, Torres. Jest sprawa. Ten tu Victreebel bardzo lubi ciąć. I nie rozumiem przez to przynależności do subkultury emo. Bardziej do subkultury kibiców Wisły Kraków. Wiesz, maczety i te sprawy... - nie miał pojęcia, kim są kibice Wisły Kraków, ale coś mu mówiło, że właśnie tak się zachowują. - Tak czy siak... możesz teraz grzecznie powiedzieć nam, co tu się do jasnej ciasnej dzieje, albo też równie grzecznie milczeć... ewentualnie niezbyt grzecznie się o nas wyrażać, bo tak zwykle robią ludzie w filmach, gdy znajdą się w takiej sytuacji... gdy ten tu Victreebel będzie ciął. To jak?

[Alysia]

Ray wciąż się szczerzył. Milcząc uśmiechał się, nie robiąc sobie zupełnie niczego ze słów Blacka. Zdenerwowany chłopak postanowił użyć swojego Victribela.
- Czymże są tortury ziemskie w porównaniu do tych... piekielnych? - spytał.
- WTF, Ray, byłeś w piekle? - z premedytacją zepsuł klimat Barrack.
- Owszem. Teraz natomiast... sprowadzam je ze sobą. Spójrzcie na zewnątrz - polecił. Grupka trenerów zupełnie niechętnie spojrzała przez okno.
Wciąż toczył się bój między oddziałem Elite Four i członkami Resurrection.
- Czy wy naprawdę myśleliście, że bez powodu wysłaliśmy do miasta tak wiele niewinnych istnień? Naprawdę myślicie, że nie ma to jakiegoś znaczenia?
- W takim razie... co chcecie zrobić? - spytała Pink ze zdezorientowaniem.
- Myślę, że już wkrótce... sami się przekonacie. Świat, jaki znacie... już nigdy nie będzie taki sam. Oj nie... Śpieszcie się kochać ludzi, bo tak szybko... giną. - rzekł, przerywając sobie złowieszczym śmiechem. Wszyscy patrzyli na niego jak na totalnego idiotę. Nikt nie miał zielonego pojęcia o co może mu tak naprawdę chodzić.
- Im więcej osób na zewnątrz zginie, tym lepszy efekt osiągniemy.
- A co to niby za efekt... ubijać własne wojsko? Jak wtedy stawicie czoła policji?
- Granica między życiem a śmiercią od zawsze była nienaruszalna. Jak myślicie, czemu? Widzę, że nie wiecie, więc... już śpieszę z wyjaśnieniami. Jedna strona izolowała się od drugiej i to rzeczywiście, mając ku temu jakiś sensowny powód. Jedna strona, jest znacznie silniejsza, jedna strona dominuje i zmiata pod siebie tą drugą. Śmierć... zawsze wygrywa z życiem.
- Jeśli myślisz, że to miało nam co nieco wyjaśnić, to wciąż jesteś w błędzie. - stwierdziła Lexa z poirytowaniem.
- Skoro tak... pozwólcie, że ujmę sprawę w sposób bardziej... obrazowy. - odparł Ray. Mężczyzna kolejny raz okrutnie się zaśmiał i machnął swą potężną ręką do tyłu. Dzięki wyrwał się z uroku Meloetty. Szybko zeskoczył na ziemię i nim ktokolwiek zdążył zareagować, podniósł zaciśniętą pięść do góry.
Pomieszczenie znowu zaczęło się wypełniać nieprzebytym mrokiem.
- Meloetta, Hyper Voice! - krzyknęła Lexa.
- Moltres, Flare Blitz! - wtórowała jej Pink.
Niestety, nie przyniosło to zamierzonych efektów...
Mrok rozprzestrzenił się po całym pokoju, a znajdujące się w nim osoby... czuły się dziwnie, nietypowo, jak gdyby właśnie przekraczały granicę między dwoma światami.
.
.
.

Minęło kilka chwil, a dziwne zaklęcie ustało.
Bodzio, Black, Dove, Mietek i Destiny znajdowali się na dachu jakiejś budowli. Całą okolicę spowijała bardzo gęsta mgła. Nie wiedząc co począć, zdecydowaliście się spojrzeć w dół. Miasto roiło się od ofiar, poległych w walce, a widok leżących na ulicach trupów, tylko pogłębiał klimat wszechpanującej histerii. Resztki lokalnej architektury, porozrzucane w sposób zupełnie chaotyczny po całym Boltvain tylko dodawały obrazowi masakry większych i bardziej wyrazistych konkretów.
- Gdzie... gdzie my jesteśmy? - zdziwił się Mietek.
- wtf... co ja tu robię? - nie dowierzał jeszcze bardziej Bodzio.
- Czemu znowu nie mam spodni? - nie mógł wyjść z szoku Dove.
Black natomiast milczał i niczym lider grupy, starał się szybko i w miarę dokładnie przeanalizować sytuację w jakiej się znalazł. Stała przy nim Destiny, lekko zaniepokojona chaosem ostatnich wydarzeń. Z jej wyrazu twarzy można było wyczytać, że podobnie jak Kage, odstając od reszty grupowych oszołomów, tkwiła w wyraźnym skupieniu.
- Resurrection Team chciało, aby ich armia została wybita, chcieli coś osiągnąć... - głośno się zastanawiał.
- Chcieli... kogoś wskrzesić? - wtórowała mu Destiny.
- Wszyscy inni zniknęli... Pink, Barrack, Liderzy... Elite Four... Nawet ten Znienawidzony Marian.
- Ej, Black, ale on już chyba wcześniej. - zauważył Dove, wciąż rozglądając się za swoimi spodniami.
- I TY NAPRAWDĘ MYŚLISZ, ŻE MÓGŁ BYĆ TO PRZYPADEK?
- yyy tak... - stwierdził ponuro. Kage chciał już jakoś zareagować, ale kolejne wyzwiska płynące z jego ust, zostały zatrzymane przez Destiny.
- W takim razie... ciekawe, skąd ja się tu wzięłam...
- Spoko, ja też nwm. - odpowiedział bystrze Bodzio.
- Wy do siebie pasujecie, tworzycie niezniszczalny team, a ja... znacznie od was odstaję. - powiedziała ze smutkiem. Black patrzył na wypowiedź swojej koleżanki z niemałą irytacją. Z jego mimiki twarzy wynikało, że już wkrótce spróbuje ją pocieszyć.
Ktoś jednak ponownie postanowił mu przerwać.
Z północnej strony mgły wyłonił się osobnik w czarnym stroju. Mężczyzna nie przypominał Torresa, był znacznie szczuplejszy. Miał na sobie smutną maskę teatralną.
- Och, widzę, że goście przybyli już na wielką powitalną uroczystość. To doprawdy urzekające, miłe i... bardzo, ale to bardzo przyjemne!- stwierdził.
- Czy to nie przypadkiem... - zaczął się zastanawiać Dove.
- Mam na imię Razor Voltenstein - stwierdził. - Z pewnością... już kiedyś się spotkaliśmy. Chciałbym wam podziękować za pomoc w realizacji naszego planu. Wspólnymi siłami udało nam się przywrócić do życia kolejną duszyczkę, o mroku znacznie większym niż wszystkie demony z piekła rodem. Hahah! - zaśmiał się złowieszczo.
Z gęstej, nieprzebytej mgły, zaczęła powoli wyłaniać się kolejna sylwetka. Przedstawiała postać z dłuższymi włosami, która krocząc przed siebie, zmieniała otaczającą ją rzeczywistość w jeszcze większy mrok.
- Panie i panowie, chciałbym wam kogoś przedstawić. - odparł Voltenstein, wyczekując aż zmierzająca w jego stronę postać stanie się wystarczająco wyraźna.
Wasze serca zaczęły bić kilka razy szybciej, mniej ważne sprawy odeszły w chwilową niepamięć, a nawet Dove zapomniał o swoich spodniach.
Z mgły wyłoniła się niewysoka postać z długimi, czarnymi włosami, odziana w jakby przymałą pasiastą sukienkę. Choć wprawdzie nikt wam jej jeszcze nie przedstawił, wszyscy w rzeczywistości mieliście świadomość, z kim właśnie przyszło im się mierzyć.
- Oto... - wznowił swoje słowne przedstawienie...
- Prosiłabym, bez takich. - odparła chłodno. - Naprawdę, dziękuję za poświęcenie, Razorze, ale chyba już odegrałeś swój ważny rozdział w tej historii. - dodała chwilę później. Tajemnicza dziewczyna zamknęła dynamicznie swe piękne, czarne oczy i dotknęła od tyłu ramienia swojego rozmówcy.
Voltenstein w jednym momencie runął jak długi na ziemię, a wyraz jego twarzy wyraźnie wskazywał, że swój żywot zakończył w potwornych męczarniach. Dziewczyna szybko otworzyła swe oczy i spojrzała na dzieło, jakiego dokonała. Nieznacznie się przy tym uśmiechnęła.
- Słuchajcie... nie wiem kim jesteście, ale nie zawracajcie mi głowy, dobrze? - zaproponowała.

[Czarnoksieznik]

Black zaczął dokonywać jakichś skomplikowanych obliczeń w umyśle. Skoro to jest tu... a tamto pasuje tam... a oni zrobili to, żeby osiągnąć to... to oznacza, że...
-Ty musisz być Luna, ósma liderka... - rzekł. Oczywiście mógł to też być Jasper, który na skutek tego, co ujrzał przed śmiercią postanowił zmienić płeć, ale wydało mu się to mało prawdopodobne. - Co planujesz!? I po co!? I... coś tam...
Kage zdawał sobie sprawę z zagrożenia, ale postanowił zaryzykować. W końcu w tym konkursie nie można zginąć... chyba... wcale nie kusił losu... w sumie myślami tymi mocno łamał czwartą ścianę i trochę słabiej naruszał zasady metagejmu... czymkolwiek była czwarta ściana, metagejm i ten konkurs...