The Silent Wood - Rozgrywka

[Z. Art]

Art spojrzał na Celestine. Pomyślał chwilę i stanowczo rzekł:

Nie, Celestine.
Nie pozwolę ci się za nas poświęcić.

Art nałożył hełm ze swojej maszyny na głowę.W kilka sekund urządzenie przeskanowało jego duszę i zapisało ją na dysku.
Art zdjął hełm, wyjął dysk z komputera i podał ją Czarnemu.

Macie. Weźcie to... I maszynę. A nuż będziecie musieli kogoś ożywić bez pomocy Hadesa?
A co do mnie... może jednak jakoś wrócę.
Żegnajcie... A może do zobaczenia?

Art ruszył w stronę Hadesa.

Jestem całkiem zdrowy na ciele i umyśle, decyduję więc poświęcić się za osoby, które można by ożywić oraz pomoc tobie, Hadesie, w twoim królestwie. Cieszę się, że taki stan rzeczy nie wiąże się ze śmiercią.
TAK, W PELNI DECYDUJĘ SIĘ NA WKROCZENIE DO BRAM CIENIA!
Moja decyzja jest nieodwracalna.

[

Doprawdy po raz ostatni spojrzał na pozostałych.

Będę się za Was modlił.

[Czarnoksieznik]

Więc to planował Neville. Chciał wypuścić pradawne zło, by pokonać Alphę... ale co mogło być aż tak potężne? Nie wiadomo.

Art... jesteś całkowicie pewien tej decyzji? Potem już nie będzie odwrotu. Chyba, że znajdziemy jakiś magiczny sposób, by cię wyciągnąć. W co wątpię.
Celestine... nie spytam, czy jesteś pewna. Wiem, że jesteś. Ale pomyśl, czy nie będziesz tego żałowała. Wątpię, by udało nam się cię uwolnić, gdy raz tam pójdziesz... ale ten świat cię potrzebuje. I my cię potrzebujemy. Bez twojej pomocy... nie zdołamy nic zrobić.
Hadesie... pięciu naszych towarzyszy zginęło, gdy podróżowaliśmy przez ten świat, a jeszcze dwóch w innym. Nie wiem, czy będziesz mógł wskrzesić Oliviera i Pana Potwora - wszak ten ostatni także trafił do Tenebris... ale wiem, że jesteś w stanie ożywić Viviliona, Sir Sera, Autora, Olexa... Adama. I o to cię prosimy.

[Alysia]

- Doprawdy, wasza przyjaźń jest czymś godnym pozazdroszczenia. Dawno, ale to bardzo dawno nie widziałem kogoś, kto mógłby się poświęcić dla dobra osób, które uważa za rodzinę. Gratulacje, udało się wam przejść moją próbę. Udowodniliście mi, że jesteście osobami, wartymi współpracy.
- Czyli całość była sprytnie ukartowana? - zapytałam zdezorientowana.
- Zasadniczo to tak. Chciałem po prostu zdecydować, czy zasługujecie na kooperację ze mną. Nie mógłbym przecież wam nie pomóc. Wasz cel jest święty, staracie się zrobić coś niewykonalnego, coś czego nie powstydziliby się nawet sami spartańscy wojowniki. Jesteście kimś, kto będąc małą nieszczęsną mrówką na torach, potrafi stawić czoła przeznaczeniu, rywalizować z najeżdżającym właśnie pociągiem i jeszcze pokazać światu, że da się go zadziwić!
- To naprawdę miłe.. Hadesie.. - wymamrotała Celestine, wciąż nie mogąc zrozumieć zachowania Arta. - Ale co z Carrie i z tym.. no jak mu tam.. starym dziadem?
- To właśnie Carrie będzie zajmować się światem umarłych. Zasłużyła na to swoją porywczością i arogancją. Jeśli chciałbym ująć to w waszym języku, powiedziałbym że właśnie ma szlaban! - powiedział ze zdecydowaniem, obserwując nasze uśmiechy na twarzy. Hades niedługo później uderzył swoim koso-pastorałem o ścianę. Kilka sekund później w pomieszczeniu zmaterializowały się schody prowadzące do ciemności.
- To co? Zapraszam na wycieczkę po świecie umarłych. - zaśmiał się.

[Czarnoksieznik]

Nietoperz spojrzał wgłąb tunelu i przez chwilę grzebał po kieszeniach w poszukiwaniu latarki czy czegoś. W końcu zrezygnował.

No to co, schodzimy?

[Z. Art]

Art spojrzał na Celestine i postanowił trzymać się od niej z daleka. Zszedł po schodach w głąb Hadesu.

[Alysia]

Hades spokojnym krokiem zaczął kroczyć naprzeciwko ciemności. Nie zapraszał nas w żaden konkretny sposób. Wiedział, że podążmy za nim. I tak się w końcu stało. W umysłach przepełnieni nadziejami na wskrzeszenie naszych przyjaciół, w końcu zeszliśmy na sam dół.
Pomieszczenie okazało się być niewiarygodnie dużych rozmiarów.

Miało też niewiarygodnie dużych.. strażników.
- BUU! - zaczął.

[Czarnoksieznik]

Czarny cofnął się lekko.

Eee... dobry wieczór... nie, my tylko zwiedzamy... proszę sobie nie przeszkadzać...

[Z. Art]

Art wdział szary, spiczasty kapelusz i wyciągnął laskę. Uniósł ją nad głowę i krzyknął:
– Go back to the shadow! YOU SHALL NOT PASS!
Uderzył laską w ziemię, a po chwili podłoże pod strażnikiem runęło w dół.

Miło sobie pomyśleć, że się udaje Gandalfa. Art spojrzał pewnie na strażnika.

Miło mi powitać jaśnie pana. Można spytać, gdzie jest Cerber?

[Alysia]

- Cerber? A kto to być? - zapytał mrocznym głosem przeładowanym gniewem i nienawiścią.
- Wiesz potworze, taki tam piesek.. Emmm.. Hau Hauu Hauu? - odpowiedziałam z uśmiechem na twarzy.
- Nie znać nikogo o imię Cerber. A poza tym nie powinno was tu być. Buu nie lubić nieproszonych gości. Buu być bardzo zły, kiedy do Hadesu schodzić śmiertelnicy.

[Czarnoksieznik]

Czarny zaczął rozglądać się za Hadesem. Nie miał zamiaru walczyć z Buu, a z doświadczenia wiedząc, że zwykle nie idzie mu zbyt dobrze tłumaczenie takich zawiłości, jak ta tu, postanowił zostawić to Artowi.

[Z. Art]

Zaprowadził nas tu Hades...
Gdzie on jest?!

[Alysia]

- Hades? Buu nie wiedzieć. Buu tu rządzić. Buu uważać na złe potwory i złe lisy zielone. Buu nie dopuścić do kolejnego porwania.

[Czarnoksieznik]

Panie Buu... czy my wyglądamy na potwory (Art chowaj się) albo zielonowłose lisy (Art CHOWAJ SIĘ MÓWIĘ)? Nie? Może nas pan przepuścić dalej? My tylko na chwilę, z jedną sprawą. Zresztą znając życie, i tak Charon nas nie przepuści.

[Z. Art]

Art pokiwał głową na słowa Czarnego.

Właściwie... gdzie jesteśmy? Znaczy wiem, że w Hadesie, ale chodzi mi o dokładne umiejscowienie...

[Alysia]

- Hades? Ahihihihi. Nie. Buu i wy być w Tartarze.