#12 "Piękno"

[Kretes102]

Archipelagu, powiedz, powiedz! Jaki Bóg
W nadziemskie ubrał cię szaty,
Abyś w piękności zbrojny łuk
Zburzył promienne światy?

Ach, wobec ciebie nie ma nic!
Ty łamiesz prawa odwieczne.
I przed jasnością twoich lic
Promienie gasną słoneczne.

Niebiosa, ziemia, wyspy, błękit wód,
Wszystko przepada i ginie,
Gdyś potężny zbrojny cud
Stajesz na światów ruinie.

Olśniewasz wszystkie światy trzy
Pięknością swego oblicza,
Przed twą potęgą ziemia drży,
Kiedy użyjesz swego bicza.


Archipelagu mój! Kocham cię skrycie,
Wszystko byś rzucił światłem promienia
Za ciebie oddałbym nawet życie,
I wszystko co najwyższe z nieba.

A któż z śmiertelników może znieść
Twą potęgę w całym rozkwicie?
Kto może oddać tobie cześć
I jeszcze zachować życie?

Ktoś może pomyśleć, że ja kłamie,
Tylko, że niech każdy wie o Archaniołach,
Które jak widzą, jak ktoś na złą drogę stanie
To nie dopuszczą by skakał po złych polach.

Tak jak rządzi Cesarz, nikt inny nie rządzi
Tych lat nie odda mu nikt, ale ważne to, że żyje
Żaden z nas nigdy tu nie zbłądzi,
Bo Władca Cesarz swego szczęścia z Krainy nie kryje!

Lecz widząc ciebie Archipelagu, jak wyjeżdżam znów
W samotne ziemi obszary...
To płakać mi się chce i nie mam słów
I nie ma straszniejszej kary!

Więc powiedz, powiedz!
Że jesteś potęgą i pięknością.
Bo ja chce umrzeć u twych nóg,
Byś mnie wskrzesił na nowo!

[Cesarz Fiction]

Bardzo trudno jest sprawić, by Główny Bard zapomniał języka w gębie, ale jakimś cudem udało się tego dokonać.
-Nie mam słów - wykrztusił wreszcie. - To właściwie arcydzieło.
10/10