NIEKOŃCZĄCA SIĘ OPOWIEŚĆ

[Dariareksio]

ten się obraził

[Doktor]

~~~~~~~

[Dariareksio]

i przekierował się do jaskini

[Doktor]

~~~~~~

[dudus30]

Nagle coś się zaczęło dziać...

[Gienio]

Jaskinia zaczęła się zawalać !

[Z. Art]

Na szczęście nikomu nic się nie stało.

[Dawid6]

Nikomu: ani Królikowi, ani pająkom, ani nietoperzom. Okazało się bowiem, że potężne wstrząsy powodujące nasilenie się aktywności odpadających od stropu jaskini elementów skalnych ustały tak szybko, jak się pojawiły. Nic dziwnego - nagły ruch spowodowany był poderwaniem się z dna jaskini leżącego w oddali niezidentyfikowanego obiektu latającego. Nastała niepokojąca cisza. Dotychczasowy mrok podziemi został wyparty przez tajemniczy turkusowy blask i...

[Izzy]

...z głębi jaskini dobiegł dźwięk, którego nie dało się łatwo sklasyfikować. Nie był to ryk zwierzęcia, ani mechaniczny pomruk silnika. Brzmiał jak przeciągłe westchnienie, w którym mieszały się setki szeptów mówiących w obcym języku.

Turkusowy blask pulsował, jakby obiekt oddychał, a w powietrzu zaczęły pojawiać się wirujące drobiny, przypominające iskry, lecz zimne w dotyku. Pająki, które jeszcze przed chwilą czaiły się w ciemności, zaczęły uciekać w popłochu w głąb szczelin. Nietoperze poderwały się w chaotycznym locie, tworząc na chwilę czarną chmurę, która zasłoniła widok.

Królik zamarł, wpatrując się w rozświetlony punkt. Jego wibrysy drżały, wyczuwając zmiany ciśnienia. Z głębi jaskini dobiegł niski, dudniący dźwięk, który przeszył skały jak echo odległego dzwonu.

Nagle blask rozszedł się szerzej, odsłaniając sylwetkę obiektu — gładką, nierealnie symetryczną, pozbawioną jakichkolwiek widocznych wejść czy okien. Wydawało się, że nie tyle unosi się w powietrzu, co zawiesił się pomiędzy warstwami rzeczywistości.

I wtedy... coś się poruszyło wewnątrz światła.