Przeklęte Ziemie Dullahana

[Pan Potwór]

- Co wiem o miejscu? A wiem dużo i wiele. Więcej na pewno od was. Nawet nie wyobrażacie sobie jakim fenomenem są dla mnie gadające i żywe kamienie! Och.. Moje kamyczki... miejsce w którym się znajdujecie jest uosobieniem wszystkich waszych koszmarów i... lęków. Nie chcę was straszyć, ale.. ale.. macie przechlapane. - powiedział stwór
- Zombie? Sama żeś ZOMBIE! Jestem Edward i jestem nieumarłym. Proszę mnie nie obrażać!

[Matek]

-No dobra, to ma pan dobre czy złe intencje w stosunku do nas? Może pan być naszym przewodnikiem po tym miejscu? Jeśli to oczywiście nie jest żaden problem...

[Kretes102]

No cóż, panie Edwardzie... jeszcze się nie przywitałem, więc witam. Hmm... jeśli jest tak jak pan nam tutaj opowiada, to czy mógłby pan nas oprowadzić po zamku i okolicy? O ile to nie stanowi problemu, oczywiście. Byśmy byli wdzięczni, gdyby ktoś nam pokazał co tu jest złe, a co nie.

[Pan Potwór]

Wtedy też rozbrzmiał donośny, żeński głos.
- Edwardzie, nie przesadzasz z tą gościnnością?! Powiedz im, że i tak umrą i przegrają bo są beznadziejni! Pośpiesz się! Czekam aż ktoś mi zrobi masaż plecków!
- Tak jest moja pani. - odparł zakłopotany. - Wybaczcie, Lady Abigail nie znosi obcych. Muszę się streszczać. Nie zostanę żadnym waszym przewodnikiem.. bo chyba widzicie czemu. Mam już swoją.. właścicielkę. - zniżył swój ton głosu.
- Czy to normalne? No.. nie do końca. Nieumarli to ci, których nie da się zabić. Zwykli ożywieńcy to ci, którzy zawsze wracają do życia, ale można zabijać ich w nieskończoność. Jeśli niepokoi cię fakt, że każdy kogo uśmiercisz, wróci, to niestety, ale musisz niepokoić się dalej.

[Dawid6]

Hm... Edwardzie, a może zapoznasz nas z Twoją... panią? na pewno taka znajomość by nam się przydała. Słyszeliśmy o niej wiele i z chęcią zobaczylibyśmy ją na żywo. O ile oczywiście władczyni nie ma nic przeciwko.

[Kretes102]

Nie no, skoro pan ma swoją panią (nagle przypomniała mi się piosenka Marka Grechuty "Będziesz moją panią". Oj, coś się szykuje) to czy mógłby Edward zapoznać nas z tą osobą? Bardzo byłoby nam miło zapoznać się z Lady Abigail.

[Pan Potwór]

- Moja pani, goście upierają się, że chcą się z tobą zobaczyć. - powiedział cichym, lecz dźwięcznym głosem Edward.
- A JA NIE CHCĘ!!! Weź ich lepiej zabij. MOJE PLECKI CZEKAJĄ! - Otrzymał odpowiedź.

[Kretes102]

To my już dziękujemy. Ludziska, wiejemy!

[Matek]

No dobra, idziemy gdzie indziej, albo patrzymy przez okno co się tam dzieje.

[Dawid6]

Panie Edwardzie, współczujemy służby i dziękujemy za miłą wizytę, a teraz... - powiedział Dawid i już go nie było.

[Pan Potwór]

- Spokojnie, nic wam nie zrobię. - powiedział ze spokojem. - Moja pani po prostu jest czasami.. zbyt ekscentryczna. Nie bierzcie tego za bardzo do siebie, dobrze? Potrzebujecie pewnie jakiejś rady, czyż nie? No cóż.. Nie patrzcie lepiej do góry. - powiedział i zniknął w bramie.
Pojawiło się więc pytanie.. Co teraz? Nie znacie kompletnie okolicy, a rozglądanie się i szukanie czegoś na ślepo, może przynieść niezbyt miłe skutki. Sytuacja wygląda jeszcze poważniej, gdy dodamy do tego przemierzającego te ziemie piątego jeźdźca apokalipsy.

[Dawid6]

No to... Dziękujemy, Edwardzie, pojawimy się tu może wtedy, gdy Lady Abigail będzie w lepszym humorze.


Teraz proponuję uzbroić się w coś, może to najpierw znaleźć, i podejść do tej trumny.

[Matek]

No dobra, według mnie powinniśmy w końcu ostrożnie zajrzeć do trumny, ale powinien to zrobić Kretes, który ma najwięcej żyć. Przy okazji powinniśmy wziąć coś ciężkiego, gdyby coś nas zaatakowało.

[Kretes102]

Moim zdaniem podejście do tej trumny jest zbyt ryzykowne, ale i jakże możliwe. Ktoś tam na pewno jest, bo widać było ślepia, ale gdybyśmy tak rozejrzeli się po okolicy i coś znaleźli to czemu nie? Równie dobrze może się okazać, że w trumnie leży nasz przyszły przewodnik... no co to? Szukamy czegoś, aby w razie czego się obronić? Ja jestem za.

[Pan Potwór]

Dostrzegacie na trumnie napis - Primo Crypta.. zamazany wprawdzie, ale wciąż widoczny.
Po otwarciu nie dzieje się nic co wymagałoby od was walki.. Chociaż.. pewności nigdy nie za wiele.

Oto i widok, jaki ujrzeliście.